Pelgrimstocht naar Santiago de Compostela

Terwijl ik een sanitaire stop maakte, ging Inge ons inschrijven bij de campinguitbater. Ze opende met de historische woorden "Nous sommes deux". De man keek veelbetekenend naar de heel erg alleen zijnde Inge en repliceerde met veel gevoel voor humor "Ah, vous êtes deux !". Waarop Inge weer : "Oui, nous êtes euh sommes deux." De taalkundige martelgang werd door de man beëindigd met de woorden: "Maar ik spreek ook Nederlands". Het gevoel voor humor van de verder zeer behulpzame en vriendelijke campinguitbater moet overigens ook niet al te hoog ingeschat worden. Toen ik vroeg om te douchen presteerde hij het om te vragen: "met of zonder water ?". Niet echt een concurrent voor Geert Hoste dus.

Meer lezen ?  Je kan alle verslagen vinden op 
 
http://users.skynet.be/santiago.de.compostela/

Hachelijke momenten bij het vertrek vanuit Cahors...
 
Om de stad te verlaten moesten we eerst over een mooie, oude en met torens versterkte brug.  Iets verderop lag er een rotsformatie op ons te wachten met aan de voet een bordje met de vermelding "parcours sportif".  We bevonden onszelf sportief genoeg (en we wisten niet of er een andere route was), dus we begonnen aan de beklimming.  Het paadje dat we volgden werd al gauw te steil en ging over op trappen die in de rotsen waren gemaakt.  Na een tiental minuten klimmen kwamen we aan een steil stuk rots met ijzeren handvaten als enige houvast.  Wat mij betrof nog wel doenbaar, maar met rugzak als contragewicht zeer moeilijk en gevaarlijk.  De ijzers waren ver uit elkaar geplaatst en mijn voeten hadden weinig houvast op de rotsen aangezien het al de hele ochtend zachtjes regende.  Het klauteren kostte me zeer veel kracht, maar ik geraakte zonder kleerscheuren boven.  Ik plofte mijn rugzak enkele meters verder neer en ging terug om -zoals afgesproken- de rugzak van Inge naar boven te dragen.  In een vlaag van feminisme had ze echter besloten om op eigen kracht de rots te overwinnen onder het motto "wat hij kan, dat kan ik ook".  En inderdaad, ze hing daar halverwege en durfde niet hoger.  Ik gaf het commando om terug te gaan (wat moet je anders in zo'n situatie), maar dat durfde ze niet.  Inge begon ondertussen reeds flink te panikeren, dus er was dringend actie vereist.  Ik ging zo dicht mogelijk bij de rand staan, gidste haar bij het plaatsen van handen en voeten en toen ik de draaglus van haar rugzak te pakken kreeg, trok ik de rugzak met Inge eraan over de rand van de rots tot boven.  Ze stond te trillen op haar (licht geschaafde) benen.
 

Meer lezen ?  Je kan alle verslagen vinden op  http://users.skynet.be/santiago.de.compostela/

Een bedenking, wandelend door "le Bois du Chêne Ferré"
 
Wat me onderweg in het "Bois du Chêne Ferré" wel opviel was dat er zich - na kilometers en kilometers bos - langs de weg een graf bevond van één of andere Franse verzetstrijder die op het einde van de 2de wereldoorlog was omgekomen. Nu had ik dergelijke graven/gedenktekens in Frankrijk al vaak gezien op al dan niet onmogelijke plaatsen. Maar specifiek in dit geval dacht ik: wat had die man daar te zoeken? De bomen van het vaderland verdedigen? Of moest hij dringend en had hij een boom opgezicht, daarbij niet wetend dat hij in de laarzen stond te urineren van een verdwaalde Duitser die hierdoor licht uit zijn humeur was? Of was het misschien een boswachter die met de blote hand een voorbijrijdende Duitse tank tot staan wilde brengen en de pech had dat er in zijn geval geen camera's in de buurt waren?
We zullen het waarschijnlijk nooit weten.
 
Meer lezen ?  http://users.skynet.be/santiago.de.compostela/

Onderweg begreep ik plots hoe het Franse wegennet in elkaar zat :
 
Voor zover ik het totnogtoe gezien heb is Frankrijk eigenlijk heel simpel qua opbouw: je hebt een dorpje met enkele wegen en een kilometer of 10 verderop ligt er weer zo'n dorpje. Daartussen ligt een streep asfalt met twee rijstroken. Eén om te komen en één om te gaan. Als de Fransman van het ene dorpje naar het andere wil gaan, stapt hij in zijn auto en drukt het gaspedaal zo diep als mogelijk in. Aangekomen in het andere dorpje laat hij het gaspedaal weer los en stapt hij uit. De wegen hebben nooit fietspaden, laat staan voetpaden. Iemand die zich in Frankrijk per fiets verplaats noemt men " een toerist". Iemand die zich in niet-toeristisch gebied per fiets verplaatst heet ongetwijfeld " een uitzondering" (of als het een drukke weg betreft "een gek"). http://users.skynet.be/santiago.de.compostela/

Ooit wandelde ik met mijn vriendin te voet van Haasrode naar Santiago de Compostela (zo'n 2500 km). Het relaas van deze tocht vind je op http://users.skynet.be/santiago.de.compostela/